باید دشمنانتان را بجویید و جنگتان را بر پا کنید ـ

 جنگی بخاطر اندیشه هایتان :

 و اگر اندیشه هایتان از پای درآیند ٬

صداقت شما باید هنوز فریاد پیروزی برکشد .

 

نه ٬ من دیگر بروی ناکسان هرگز نمی خندم !

دگر پیمان عشق جاودانی .ـ

با شما معروفه های پست هرجایی ٬ نمیبندم !

شما کاینسان. در این پهنای محنت گستر ظلمت

ز قلب آسمان جهل و نادانی:

بدریا و بصحرای امید و عشق بی پایان این ملت:

تگرگ ذلت و فقر و پریشانی و موهومات میبارید!

شما ٬ کاندر چمنزار بدون آِب این دوران توفانی

بفرمان خدایان طلا ٬ تخم فساد و یائس میکارید!

شما ٬ رقاصه های بی سر و بی پا !

که با ساز هوس پرداز و افسونساز بیگانه ...

چنین سرمست و بی قید و سراپا زیور و نعمت

ببام کلبه ی فقر و بروی لاشه ی صدپاره ی زحمت :

سحر تا شام میرقصید !

قسم : بر آتش عصیان ایمانی :

که سوزانده است تخم یائس را ٬ در عمق قلب آرزومندم :

که من هرگز ٬ بروی چون شما معروفه های پست هرجایی

نمیخندم !

پای میکوبید و میرقصید ...

لیکن من ... بچشم خویش میبینم که می لرزید...

میبینم که می لرزید و می ترسید : 

از فریاد ظلمت کوب و بیداد افکن مردم :

که در عمق سکوت این شب پر اضطراب و ساکت و فانی ٬

خبرها دارد از فردای شورانگیز انسانی !

ومن... هرچند مثل سایر رزمندگان راه آزادی :

کنون خاموش ٬ در بندم ...

ولی هرگز بروی چون شما غارتگران فکر انسانی نمیخندم ! ....

 

جهان ٬ گرد پایه گذاران ارزشهای نو میگردد : با گردشی ناپیدا . اما مردم و نام ٬ گرد نمایشگران میگردند : چنین است راه و رسم جهان .

دروغ پاک (دروغی که بنا به مصلحت شخص برای رستگاری او گفته شود) حتی بیش از دروغ ناپاک خلاف ذوق (خلاف زهد ) مرد آزاده جان و (زاهد معرفت جو ) است . ازین رو ٬ مرد آزاده جان هرگز از کار مبلغین دین سر درنمی آورد - و همین مایه ی ناآزادگی اوست .

آنانی که من اشتیاقشان را داشتم ٬

اشتیاق آن داشتم

تا که به  خویشانم بدل شوند ٬

پیر گشتند و زمن دور

تنها آنکه دگرگونی می پذیرد  ٬ خویشاوند من می ماند .

ای نیمروز زندگی ! ای جوانی دومین !

ای باغ تابستانی !

از شادمانی در پوست نمی گنجم و

ایستاده ام و دیده ور و چشم به راهم !

شبا روز  چشم به راهم دوستان خویش را ٬

ای دوستان تازه ٬  فراز آیید !

وقت است ! وقت !

سرود بپایان رسیده است

فریاد شیرین اشتیاق بر لبانم فسرده است :

جادوگری با من این کرد  ٬ آن دوست بهنگام ٬

آن دوست نیمروزی -

نه ٬  مپرسید که او کیست .

به نیمروز بود که یکی ٬ دوتا شد . . .

اکنون ٬ دلگرم به پیروزی خویش ٬

با هم  جشنی برپا می کنیم

جشن جشنها را :

زرتشت ٬ دوست من ٬ آن سر میهمانان ٬  از راه رسیده است !

اکنون جهان خندان است و پرده ی ترس از هم می درد ٬

روز عروسی نور و ظلمت فرا رسیده است . . .

من بی می ناب زیستن نتوانم

                                بی باده کشید بار تن نتوانم

من بنده ی آن دمم که ساقی گوید

                                یک جام دگر بنوش و من نتوانم

(خیام)

چه پیشامدها که سرورانه به سراغم آمده است , اما اراده ام سرورانه تر با او سخن گفته است ـ و آنگاه او زاری کنان زانو زده است.

هر جا زندگان را یافتم سخن از فرمانبری نیز در میان بود . زندگان همه فرمانبرند. هرکه از خویش فرمان نبرد بر او فرمان میرانند. چنین است سرشت زندگان.

باور ما درباره ی دیگران , فاش میکند که کجا دوست داریم به خود باور داشته باشیم. اشتیاق ما به یک دوست , فاش کننده ی ماست . 

تنهایی بهر کسی , گریز یک بیمار { از دیگران } است و بهر دیگر کس , گریز از برابر بیماران . بگذار این پست فطرتان تنگ چشم مسکین پیرامونم همه بشنوند که از سرمای زمستان می لرزم و آه میکشم ! با چنین آه و لرزی هنوز هم از اتاقهای گرمشان میگریزم . بگذار بر من رحم آورند و با من آه بکشند و بنالند که : (( سرانجام , یخ معرفت او را خشک خواهد کرد )) ! اما من در این میان با پاهایی گرم بر کوه زیتون خویش چپ و راست میپویم و در گوشه ی آفتاب گیر کوه زیتون خویش آواز می خوانم و بر رحمها همه خنده میزنم   .

                                                                                friedrich wilhelm nietzsche

خا طره

سالها می گذرند

     خاطره میشکفد

          تن ها میمیرند

روح من میکاود

     خاطره ی مردم را

           خاطره ای پر ز شکوه

                خاطره ی ایران را

چشم من می بیند

     سایه ی تاریکی

          نیمه شب در مهتاب

               شهد آن شاخه گل مریم را

                    به زمین میریزد

گوش من میشنود

     جغد شوم نیرنگ

          بر سر شاخه گل مریم من

               ناله ها سر دادست

روح من میخواهد

     که سپاهی ز هزاران گل سرخ

          متصرف شود اقلیم مرا

شاید آنگاه رهایی یابد

     آن گل مریم من

          از دروغ و نیرنگ

          از سکوت و وحشت